شرکت ملی نفت ایران در سال ۱۳۵۵ از دستیابی به توافقی اصولی با شرکتهای ژاپنی برای احداث یک پالایشگاه بزرگ در ایران خبر داد. بر اساس گزارش آن زمان، ظرفیت پالایشگاه ۲۵ میلیون تن اعلام شده بود و قرار بود فرآوردههای آن برای صادرات تولید شود.
زمانبندی و ظرفیت پالایشگاه
شرکت ملی نفت اعلام کرده بود ساخت پالایشگاه با همکاری ایران و ژاپن انجام میشود و پایان ساختمان آن هفت سال بعد پیشبینی شده است. آغاز بهرهبرداری نیز برای سال ۱۳۶۲ در نظر گرفته شده بود. ظرفیت پالایش نفت این مجموعه روزانه ۵۰۰ هزار بشکه اعلام شد.
بوشهر در ابتدا بهعنوان محل احداث پالایشگاه در نظر گرفته شده بود، اما مطالعاتی برای تعیین محل دقیق در جریان بود و احتمال انتخاب منطقهای دیگر نیز مطرح شده بود. هدف از ساخت مجموعه در ناحیهای ساحلی، تسهیل صادرات فرآوردههای آن عنوان شده بود.
جزئیات همکاری ایران و ژاپن
در گزارش آمده بود که ژاپن ظاهراً قرار است ۲.۵ میلیارد دلار اعتبار برای تأسیس پالایشگاه در اختیار ایران بگذارد و ایران نیز در مقابل، فرآوردههای پالایشگاه را به ژاپن بفروشد. با این حال، نوع نهایی همکاری دو کشور روشن نشده بود و اطلاعاتی درباره سهامدار شدن یا نشدن ژاپن در پالایشگاه ارائه نشده بود.
پالایشگاه در طرح اولیه، مجموعهای با هدف صددرصد صادراتی توصیف شده بود. گزارش آن را از بزرگترین پالایشگاههای همنوع خود در جهان دانسته و آن را از این نظر با پالایشگاه آبادان مقایسه کرده بود.
دیگر موضوعهای روزنامه
در همان شماره روزنامه، آشتی میان مسلمانان و مسیحیان لبنان و خلع سلاح هزاران چریک از جمله موضوعهای برجسته بود. همچنین به شیوع آنفلوآنزا در عربستان و بستری شدن هزاران ایرانی در آن کشور، سرمای مشهد و رسیدن دمای هوا به ۱۳ درجه زیر صفر، سیاست ایران درباره افزایش قیمت نفت و اعلام جریمههای تازه خودروها اشاره شده بود.
حراج هفت صفحه از نسخهای نفیس از شاهنامه در گالری کریستی لندن نیز واکنشهایی در ایران برانگیخته بود. روزنامه در اینباره نظر چند استاد هنر را بازتاب داده بود.





