تغییرات هورمونی دوران پیش از یائسگی و یائسگی میتوانند خطر ابتلا به پیشدیابت را در زنان میانسال افزایش دهند. کاهش سطح استروژن ممکن است بر حساسیت به انسولین و نحوه توزیع چربی در بدن اثر بگذارد و با افزایش فشارخون، تجمع چربی شکمی و کاهش توده عضلانی همراه شود.
پیشدیابت به وضعیتی گفته میشود که قند خون بالاتر از حد طبیعی است، اما هنوز به آستانه تشخیص دیابت نرسیده است. تشخیص این وضعیت میتواند فرصتی برای مداخله زودهنگام باشد و در برخی افراد، تغییرات سبک زندگی به بازگشت قند خون و شاخص A1C به محدوده طبیعی کمک میکند.
غربالگری پیشدیابت
غربالگری میتواند با آزمایش خون برای اندازهگیری هموگلوبین A1C یا قند خون ناشتا، یا با تست تحمل گلوکز خوراکی انجام شود. انجمن دیابت آمریکا توصیه میکند بزرگسالان از ۳۵سالگی غربالگری پیشدیابت را آغاز کنند. افرادی که عواملی مانند اضافهوزن یا سابقه خانوادگی دیابت دارند، باید درباره شروع غربالگری در سن پایینتر با پزشک مشورت کنند.
در میانسالی، تغییرات بدن ممکن است حتی بدون افزایش محسوس وزن رخ دهد. کاهش توده عضلانی و تجمع چربی در اطراف اندامهای داخلی از تغییراتی هستند که میتوانند خطر پیشدیابت را بیشتر کنند. همچنین سابقه عوارض بارداری، از جمله دیابت بارداری، با افزایش خطر دیابت یا بیماری قلبی در آینده مرتبط دانسته شده است.
راههای مدیریت
روش درمان پیشدیابت برای هر فرد متفاوت است و ممکن است شامل اصلاح سبک زندگی، دارو یا ترکیبی از این دو باشد. بهبود تغذیه، افزایش فعالیت بدنی، حفظ یا افزایش توده عضلانی، توجه به کیفیت خواب و کاهش و مدیریت استرس از اقداماتی هستند که میتوانند به بهبود حساسیت به انسولین کمک کنند.
برای برخی افراد، تغییرات سبک زندگی ممکن است برای بازگشت قند خون و شاخص A1C به محدوده طبیعی کافی باشد. در مواردی نیز پزشک ممکن است داروهایی مانند متفورمین یا داروهای گروه GLP-۱ را در نظر بگیرد؛ متفورمین بهویژه میتواند برای افراد در معرض خطر بیشتر دیابت نوع ۲ مفید باشد.





